Demokraziak markatzen dituen gehiengoaren eta gutxiengoaren joko arauak zehatzak eta argiak izanik ere, zenbait arlo joko horretatik kanpo egon behar lukete. Ezin da ukatu zilegi dela herritarren sostengua jasotzen duen alderdi politiko batek bere helburu politiko eta sozialak inplementatu nahi izatea, azken finean alderdi politiko ororen helburua baita boterea izatea, eta botere horren bidez gizartearen arazoak konpontzeko bakoitzak dituen proposamenen aplikazioa egikaritzea. Halere, onartu egin behar da baita ere, gehiengo absolutoa joko demokratikoaren usteltzea ere izan daitekeela. Esate baterako, gehiengo absolutuaren erabilpenarekin, alderdi politiko batek gizartearen diseinurako ezinbestekoak diren elementuen eraldaketari ekiten dioenean eta, gainera, eraldaketa hori oposizioko alderdi politikoen, inplikatutako kolektiboen, sindikatuen eta adituen kontrako iritzia duenean.

Horietako arlo bat izan beharko luke hezkuntza. PP alderdiak hezkuntzaren kontzeptzio klasista, elitista eta neoliberala du, hezkuntza entrenamendu teknikotzat jotzen baitu. Lehendabiziko urratsa unibertsitatean eman zuten LOUaren bidez, eta hurrengo hilabeteetan derrigorrezko hezkuntza hartu dute helburu bezala Kalitate Legea erabilita. Ezin ukatu gehiengo absolutoa dutenik, baina hezkuntza ez da legeagintaldi bakoitzean aldaketa sakonak izan ditzakeen gizarte arloa, hori dela eta, nire iritziz hezkuntza arloaren berdiseinua gehiengo eta gutxiengo jokoetatik at izan behar da, konsensu, negoziaketa eta akordioari lekua utziz.

Kalitatezko hezkutzan sinisten dut. Zeren sinonimo da ordea hori? Hezkuntza ez datza entrenamendu teknikoan edo ezagutza tekniko baten asimilazio kuantitatiboan, baizik eta pertsonaren formazio konstante batean, non pentsatze ahalmenerako, kritikarako eta ezagutzen asimilaziorako bideen azalpena ematen den irakasleen partetik eta ulertzea eta asuntzioa ikasleen partetik. Interakzio prozesu konstantea izan behar da non ebaluazio kuantitatiboak garrantzia galdu behar duen. Ez da ezagutza kognotiboen asimilazio hutsa soilik. Jarrerak eta prozedimenduak ere ikasi egiten dira eta ikasleen ebaluazioa ez litzateke beraz faktore kognotiboetan bakarrik oinarritu behar. Edukien asimilazioa garrantzitsuari uko egin gabe hezkuntza eredu zaharkituei agur esateko garaia da, pertsonak formatzea helburu izango duen hezkuntza baten aldeko apostua eginez.

Demokrazian gehiengo absolutoaren errekurtsoa darabilkigun bakoitzean despotismo ilustratu itxura hartzen du sistemak. PP «herria gabe herriaren alde» dioen esaera egi bihurtzen ari baita, bera bailitza egiaren eta soluzioen jakitun bakarra.

Gaia: Hezkuntza

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Datozen urteetan, edozein gizartetako hezkuntzak gutxiengoen integrazioa izango du erronka nagusienetarikoa. Herrialde bakoitzean administrazioek beren hezkuntza sistemak antolatzeko darabilzkiten hainbat eredu alde batera utziz, denek aurreikusi beharko dituzte ekidingaitzak diren arazoen soluziobideak: etorkinen kulturaren errespetua, herrialde hartzailearen kulturan integrazioa, «ghetto»en formazioaren aurkako borroka, eta euskaldunak izanik, zer esanik ez, zenbait herrialde hartzailek dugun hizkuntza gutxituen mantenua.

Erronka handiak izanik ere, arazo horien isla geroz eta nabarmenagoa da egunez egun, esaterako, azkenaldian Espainiako Estatuan gutxiengo erlijioso mu- sulmanek islama irakaskuntza publikoan txertatua izan dadin eginiko aldarrikapena. Zein dira, ordea, Europako beste estatu batzuek arazo honi aurre egiteko harturiko neurriak? Alemania, Portugal eta Erresuma Batua aztertuko ditut.

Alemanian, lehen eta bigarren hezkuntzan derrigorrezkoa da erlijioaren irakaskuntza. Halere, gurasoek edo hamalau urte beterik dituzten gazteek erlijio klaseen ordez etika klaseak izatea aukeratu dezakete. Islama, zenbait landerretako hezkuntza sisteman irakasten den turkiera ikastaroan da aztergai eta beste zenbait landerretan (Westfalia kasu) aukeran dute hizkuntza alemana.

Erresuma Batuan, hezkuntza publikoa beharturik dago hamasei urte bete arte erlijioa irakastera, gurasoen edo gazteen borondatea aintzat hartu gabe. Izan ere, Erresuma Batuko erlijio klaseak ez dira bertan nagusi den erlijiora mugatzen, kristautasunaz gain, beste hainbat sinesmen motaren izaera ere aztertu egiten baita, erlijioaren azterketaren kutsu konfesionala gutxituz eta izaera akademikoa handituz alegia. Hezkuntza publikoak badu nabardura aipagarri bat: zenbait eskola publikok (25.000tik 7.000 hain zuzen) irakaskuntza erlijiosoa dute helburu, fede eskolak dira deituak eta anitza da beren osaera: kristauak, judutarrak, musulmanak…

Portugalek nahiko sistema bitxia du. Erlijio klaseak aukerazkoak eta beti ordutegiko azkenak dira. Eliza agintariek diskriminaziotzat jotzen dute egoera hau eta beronen aldaketa bat eskatu diete gobernu arduradunei.

Erlijioa ez da gaur egun urteetan izan den gizarte balore determinatzailea. Gure inguruko gizarteetan laizismoa hezkuntza sistema gehienen ezaugarri bilakatzen ari da pixkanaka, hain zuzen, elkartasun, justizia eta berdintasun baloreetan sakonduko duen gizarte batek ez baitu erlijioak irakatsitako baloreen ezinbesteko beharrik. Mundu mailan gertatzen diren hainbat fenomeno ulergarriak izan daitezen erlijio garantzitsuenen ulermena nahi- taezkoa bada ere, erlijioaren baloreetan haztea bestelako kontua da. Gurasoen hautua izanik, gurasoek garrantzitsutzat jotzen duten hezkuntza arlo hori asetzeko aukera izan behar dute (komunitate erlijiosoetan, parrokietan, sinagogetan…), baina ez hezkuntza eredu bat derrigorrez inposatuz. Hezkuntzak laizismorantz jo behar du, ez alderantziz.

Gaia: Hezkuntza

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Erakundeen funtzionamendua ez da beti nahi genukeen bezalakoa. Administrazioek, erritmo geldoan lan egiteaz gain, askotan bidegabekeria asko egiten dituzte, funtzionamendu desegokiaren ondorioz maiz, eta bestelako aldagaiak kontuan hartzen direlako beste askotan. EHUn antzerako kasu bat izan da Francisco Letamendia eta Edurne Uriarte irakasleen arteko lehia dela eta.

Unibertsitateko irakasle ororen zilegizko helburua da katedra lortzea; azken finean, urteetan zehar egindako azterketa, ikerketa eta irakaskuntza lana saritzeko modu bat baita. Helburu horrekin, Edurne Uriartek eta Francisco Letamendiak beren burua aurkeztu zuten Unibertsitatearen hauta probetara. Horrelako kasuetan erabili ohi den prozedimenduari jarraiki, irakasle bakoitzaren merituak aztertuko zituen epaimahai bat eratu zen; beronen bi kide Unibertsitateak zuzenean hautatuta eta beste bi kideak zozketa bidez. Epaimahai honen aburuz, Letamendia irakasleak ez zituen biltzen bigarren probara pasatzeko behar adina meritu. Hala eta guztiz ere, Letamendiaren eskubidea zen epaimahai horrekin bat ez etortzea eta ondorioz zegokion erakundeari, erreklamazio batzordeari alegia, helegitea aurkeztea. Batzorde horren iritziz, Letamendia jaunak aurkeztutako hamabost alegazioetatik bakarra zen kontuan hartzekoa, bertan esaten zena zuzena baitzen: hain zuzen, epaitegiak emandako erantzunaren arrazoiak garatu gabeak zirela eta bertan emandako azalpenetan sakontasun gehiago behar zela. Horren ondorioz, epaitegiaren epaia baliogabetu egin zuten eta Letamendia jaunak katedra eskuratzeko aukera izaten jarraitzen du.

Erraklamazio batzordearen erabakia publiko egin zenetik, sektore politiko zehatz batzuen kritikak plazaratu dira eta Unibetsitatearen eta bere ordezkari gorena den erre- ktorearen aurkako erasoak barra-barra izan ditugu. Ukaezina da kritikek ez dutela curriculumean edo irakaskuntza proiektuan oinarrituriko motibazio akademikorik, erabateko motibazio politikoak izan baitira. Hori dela eta, egokitzat jotzen dut Unibertsitatearen eta bere ordezkarien aldeko postura hartzea. Hain zuzen ere, erreklamazio batzordeko kide bakoitza gai izan zen norberaren iritzi politikoak eta Letamendiari arrazoia emango liokeen epai batek sortuko zituzkeen kritika piloaren beldurra alde batera uzteko, objektibotasunezko arrazoi akademikoetan oinarrituz batzordekide denek aho batez epai berdina hartu baitzuten: Letamendia jaunari arrazoia eman zioten. Batzordearen objektibotasunaz gain, Unibertsitate ordezkariak ere txalotu nahi nituzke batzordearen alde agertu izanagatik.

Denen helburua izan beharko luke kalitatezko Unibertsitate despolitizatu bat lortzeak. Norabide horretan aurrerapausoa izan da, nire ustez, batzordearen erabakia. Zorionak.

Gaia: Hezkuntza

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Mende hasieratik Palestinako lur eremuan arabiarrek eta juduek pairatzen duten gatazka politikoak une gozo eta gaziak bizi izan ditu beti. Gaziak gehienetan; une gozo batzuetara ginen ohituak 1993an Oslon izandako elkarrizketak zirela medio. 1987ko lehenengo Intifada errepikatu egin zen iaz, eta alde baten zein bestearen erasoak bistan ditugu berriz ere egunero. Desinformazioa nagusi denez, esfortzu bat egin nahi dut irakurleari azterketa elementu gehiago eskaintzeko.

Aberastasun politikoaz hitz eginez, bi judu egonik hiru iritzi daudela dioen topikoa egi bihurtzen da. Izugarrizko aberastasun politikoa dago bertan. Debatea ez da Estatu palestinarraren ingurukoa soilik. Horretaz gain bi dira eguneroko errealitate politikoaren ardatzak: estatuaren parte-hartzea edo liberalizazioa eta es- tatuaren erlijioarekiko lotura.

Palestinan bi talde marxista-leninista daude (FPLP eta FDLP), Palestinar Nazional Osasuneko Fronteak FPLPren bi eszisio, Abou Nibal, Saika eta Fatheko kide batzuk biltzen ditu, inspirazio komunistako beste alderdi bat ere bada, Fath (Arafaten alderdia) eta azkenik Hamas. Alde juduan anitzagoa da eskaintza: alderdi ezkertiarren artean koka genitzake Alderdi Laborista, Erdiko Alderdia, sindikalistak biltzen dituen Herri alderdia, rabinoen eraginaren aurkako Shinoui (aldaketa) alderdia, Alderdi Komunista (juduak eta arabiarrak biltzen dituen alderdi bakarra), Balad alderdi arabiarra, Mugimendu Islamista, eta soldadu bakezaleak biltzen dituen Bakearen aldeko mugimendua azkenik. Eskuinean Sharonen Likoud, bi alderdi errusiar eta arabiar guztien kanporatzea defendatzen duten Tehiya (berriz jaiotzea) eta Moledet (aberria) alderdiak daude.

Azkenik, alderdi erlijiosoak daude: Shas (Israelgo hirugarrena, ekialdeko ultra-ortodoxoak biltzen ditu), Yahdout Hatorah (Torahko judu batuak) eskuin anexionistarekin bat egiten ohi du, Deguel Hatorah (Shasen ez dauden rabinoek osatzen dute), Mafdal (Osloko akordioen aurkako alderdi sionista) eta Fedearen Blokea (kolonoen ordezkaria).

Aberastasun hau kontuan hartuta, bake prozesu onuragarri baterako beharrezkoa den alde-bikotasuna lortzeko zailtasunez jabetzea erraza da. Hortaz, Sharonek zein Arafatek oso zail dute juduen edo arabiarren iritzia ordezkatzea edo aldaketekiko kontsensu minimoa lortzea. Europako hedabide gehienek esplikatzen diguten ikuspuntua ez da guztiz zuzena, beraz: akordio eza ez da Sharon eta Arafaten artekoa bakarrik, eta ondorioz konponbidea ez datza bi gizon horien elkar ulertzean. Kontzeptu erratu asko esplikatzen dizkigute, ezinbestekoetako bat hori izanik.

Bigarren artikulu baterako utzi dut aberastasun politiko horrek gizartean duen isla. Ezezaguna baina miresgarria baita.

Gaia: Internazionala

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Giza eskubideen aldeko borrokak bi aspektu osagarri eta desberdin izaten ditu: giza eskubideen lorpena bera eta eskubideen errespetuaren lorpena. Hainbeste bidegabekeriako mundu honetan asko dira aspektu batean zein bestean lanean dihardutenak. Beraien lana isila izaten da, eta, gehienetan, gutxi batzuen errekonozimendua jaso ohi dute. Asko dira gehiengoaren ezagutzatik kanpo mundu bidezkoagoa lortzeko borrokan ari direnak. Horren adibide dira Amerikako indiarren eskubideen alde urteetan aritu direnak. Hain zuzen, Amerikako indiarrek historikoki pairatu duten zapalketa egoerari amaiera eman nahi dion gizataldea bildu da Arranoa proiektua delakoaren inguruan.

Arranoa proiektua Kalifornian sortu zen 1992. urtean, eta Alaskatik Su Lurralderainoko amerikar indigenak biltzen ditu. Europan 1997. urtean kokatu zen Herri Katalanetako Bartzelona hirian. Herri indigena desberdinen eskakizunari jarraiki, Arranoa proiektuak Nazioarteko Zuzenbiderako eta Defentsarako Foro Iraunkorra sortu zuen Amerika osoko indiarrek Estatu desberdinen aldetik pairatzen duten zapalketa sistematikoaren aurka laguntza legala izan zezaten. Hortaz gain, Amerika osoko indiarrak biltzen dituen indiarren topaketak antolatzen ditu urtero: otabaloak, kollak, tobak, maputxeak, aimarak, zapotekak, inkak eta maiak besteak beste. Topaketez gain, Arranoa proiektuan lanean dihardutenek hispanitate eguna erabili ohi dute beraien aldarrikapenak gizarteratzeko. Iazkoan, adibidez, aldarrikapen desberdinak biltzen zituen eskakizuna egin zuten: arraza bakarra gizateria da, beraz arraza hispanoaren eguna den hispanitate festa bertan behera geratu behar da; indiar herriek autodeterminatzeko duten eskubidea onartu behar dute estatuek; Amerikako eta Europako estatuekin erlazio zuzena izateko eskubidea, inolako bitartekaritzarik gabekoak; NBEn indiarrek dituzten ordezkarien hautaketa demokratikoa eskatu, ez ordea Estatuen izendapen zuzena; estatuek historian zehar indiar herri desberdinekin itaundutako hitzarmenen betetzea; estatuek herri indiarrei historian zehar sistematikoki lapurtutako ondare desberdinen itzulketa; estatuetako Gobernu desberdinek historian zehar lapurtutako lurraldeen itzulketa; estatuek indiarren erailketarako, errepresiorako eta bazterketarako duten zigorgabetasunaren salaketa; nazioarteko enpresa ugariek gaur egun egiten duten indiar lurren bigarren inbasioaren salatzea; ume indiarren lapurketa sistematikoaren salatzea.

Europan lau urte daramatzate. Amerikan jada hamar. Euskal Herrian bizi dugun gatazka politikoaren berri izanik, euskal gizarteari beraien egoera aurkezteko desioa dute, beraien aldarrikapenen zilegitasuna erabat ulertuko dugula ziur baitaude. Denbora gutxi barru izango dugu EEBBak nagusi diren Amerikan ematen den giza eskubideen errespetuari buruz beraiek duten iritzia entzuteko parada. Ziur naiz Euskal Herriak horrelakoetan ohi den bezala jokatuko duela: begirunez, elkartasunez eta laguntzaz.

Gaia: Giza eskubideak

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Gaur hamabost konplexutasun politikoaz idatzi nuenez, gaurkoan egoera ekonomikoaz eta konplexutasun sozialaz aritu nahi dut.

Egoera ekonomikoa desberdina da oso palestinarren eta israeldarren artean. Lehendabizikoek nazioarteko laguntzaren premia larria dute, Israelek lurralde autonomoen garapen ekonomikorako oztopo asko jartzen baititu. Hala nola, nekazaritza lurren konfiskazioa, ur iturrien gaineko kontrola, barne merkataritza oztopatzen duen lurren sakabanaketa, esportaziorako muga administratiboak edo lehengaien eta jarduera industrialerako makinariaren inportazioaren gainkostua ez dira edozein ekonomia garatzeko baldintza onenak. Halere, Sharon-en gobernuak palestinar Estatuaren bideragarritasun ekonomikoa ukatzen badu ere, Israelgo herriak bestelako jarrera hartzen du, izan ere, palestinarrek egiten dituzten merkataritza trukeen % 80 juduekin egiten baitituzte.

Israelgo estatua jaio zenetik kooperatibismoa izan da ekonomiaren ezaugarri garrantzitsuena. Ezer ez zuten milaka etorkinen bizi baldintza gutxienekoak ziurtatzea izan da urte askotan Israelgo gobernuaren helburu garrantzitsuenetarikoa, helburu horren lorpenerako diseinatu zutelarik laguntza soziala bermatuko zuen planifikazio ekonomikoa. Horretarako adibidez egitura sozialista zuten baserri kolektiboak eratu zituzten (Kibboutz-ak) eta historikoki langileen gehiengoa bildu duen sindikatu erraldoia: Histadrout. 1977az geroztik eskuineko Likoud alderdia izan da maiz boterean, eskuineko politika ekonomikoak martxan jarriz. Halere, gaur egun lurren % 90 estatuarena da oraindik, eta hiru israeldarretik batek egiten du lan sektore publikoan.

Egoera sozialak badu zer azpimarratua. Juduak erabat zatituta daude, eta arerio komuna arabiarra izatea da biltzen dituen elementu bakarra. Lur haietan jatorria duten juduen ondorengoak, sefaradeak, diskriminatuak daude erabat eta judutarren hierarkia sozialean maila baxuena betetzen dute. Sefarade eta askenaze-en arteko banaketa sozial honi, etorkin komunitateen arteko liskarrak gehitu behar zaizkio. Desberdintasun sozial handiak daude gaur egun, ez soilik arabiar eta juduen artean, baita populazio juduaren baitan ere. Ezin da gizarte bateratuaz hitz egin, komunitate judua eta arabiarra zeharo banatuta baitaude, baina askoz ere nabarmenagoa da juduen arteko desberdintasun soziala.

Artikulu honekin eta gaur hamabost argitaratutakoarekin, Israel eta Palestinako gatazka politikoaren beste ikuspegi bat eskaini nahi izan dut, izan ere, ez dut uste komenigarria denik bertan gertatzen ari denaren inguruko iritzia hedabideek eskainitako dogmetan oinarritzea.

Gaia: Internazionala

Egilea: Martin Aranburu

Komunikabidea: Gara

Datorren igandean, martxoaren 31n, Aberriaren eguna ospatuko dugu. Parada ezin hobea, Euskal Herriko hainbat txokotatik etorritako pertsonen topagunea izan dadin.

Iaztik aurtengora bitartean gauza asko eta asko jazo da gurean. Iragan urtean gogoratzen genuenez, gure herriko giro politikoa erabat gogortua zegoen. Aurten ere, ez dira gauzak gehiegi aldatu.

ETAren ekintza gaitzesgarriek, herriaren eraikuntza ez baino herriaren suntsipena dakarten bortizkeriako ekintzek, orduan bezala gaur ere, bere hartan jarraitzen dute, eta orduan bezala gaur ere, giza ikuspegitik dakarten aberrazioaz gain, estrategia politiko aldetik, gure herriaren arerio politiko direnei aitzakia ezin hobea ematen diete abertzaletasunaren aurkako kanpainan. Iaztik hona, gizarteak berriro ere hamaika aldiz exijitu du bakean eta era normalizatu batean bizitzeko bere nahia, baina ETAk entzungor egiten dio gizartearen borondateari. ETAk gure Aberriari erasotzen jarraitzen du.

Iaztik hona bada, bestalde, data esanguratsu bat: Maiatzaren 13a. Alderdi popularrak eta ondo-ondotik jarraitu izan dion alderdi sozialistak, komunikabideen tresna guztiak bozgorailuen boltajea maila altuenean jarririk, abertzaletasun kutsua zuen ororen aurka ekin zioten. PPSOE ententeak argi erakutsi zuen abertzaletasun demokratikoari dion ezinikusia. Hala, hauteskunde horiek Espainia-Euskadi arteko lehia baten gisa aurkeztu zen. Erreferendum gisa, alegia.

Ez zen aukerarik galdu, printzipio demokratiko eta baketsuetatik Herria bere osotasuneraino garatu nahi dugunon aurka jotzeko. Horretarako, bitarteko guztiak zituzten zilegizko, irainetatik gezurreraino, guztiak zuen balio. Hala ere, hautestontziek era argi eta gardenean azaldu zuten Euskal Herriaren zati bateko gizartearen nahia. Baiezkoa eman zitzaion bizitzari; hala, giza eskubideen urraketa orori ezezko biribila eman zitzaion. Ezezkoa erailketari, mehatxuari, torturari, jazarpenei. Baiezkoa bizitzari, bizitza duin bati, bizi garapenerako berme guztiei, horretarako ezinbesteko den justizia sozialean oinarrituriko gizarte batean.

Baiezkoa eman zitzaion elkarrizketari. Elkarrizketa, ezinbesteko tresna dugu politika jorratzeko. Herri honetan partaide garen guztion ikuspegiak ulertzeko eta, hortik abiatuta, ideia guztiak uztartu eta dugun gatazkari irtenbide bat bilatzeko, elkarrizketa da balio duen tresna bakarra. Bazterketarik gabeko elkarrizketa. Ikuspuntu guztiek tokia izango duteneko elkarrizketa.

Baiezkoa eman zitzaion autodeterminazio eskubideari. Herri bezala, sistema demokratiko bat omen den gizarte batean, dagokigun oinarrizko eskubidea. Gizarteak, bere kabuz, etorkizunean herria zer-nola antolatu nahi duen adierazteko eta errespetatua izateko eskubidea. Finean, Eusko Alkartasunak behin eta berriz esan duen bezala, azken borondate hau da alderdi eta pertsona demokratikook errespetatu beharrekoa.

Bestalde, irailaren 11n Dorre Bikien aurkako eraso lazgarriaren ondorioetako bat terrorismoaren inguruko nazioarteko gogoeta zabaltzea ere izan zen. Gertatutakoaren ondoren «mundu ordena berri» bati hasera eman ei zitzaion. Eztabaida horren haritik, Aznarren gobernuak, aurrekoetan ohituta gaituen legez, giro eta eztabaida horren erabilera interesatua egin zuen Euskal Herriko gatazkarekiko estrapolazioa eginez. Nazioarte mailan ezarri den «Segurtasun-Askatasun» binomio hori Euskal Herrira pasaz. Ez dirudi demokrazian segurtasuna eskubide indibidualekin konfrontazioan egon behar duenik. Hala ere, eta giro nahasia izaki, «badaezpadako» neurriak hartu izan dira, segurtasun kontzeptua lehenetsiz, eta aitzakia horretan, pentsatzeko, manifestatzeko, iritzi ezberdinak aldarrikatzeko pertsona guztiok dugun eskubidea mugatuz. Hala, berriro ere, besteak beste, EAtik bide baketsuak erabiliz irmo defendatzen eta defendituko ditugun zilegizko helburuak, bortxakeriazko estrategiak erabiltzen dituztenen balizko helburuekin nahastu nahian ibili da. Inondik inora demokrazia batean onartezina den estrategia.

Beraz, aurtengo Aberri Eguna beti izaten den bezala berezia izango bada ere, are eta bereziago sentituko dugu urte honetako gertaerak kontuan hartuta.

Iparraldetik, Nafarroatik, erdidegotik edo beste edozein tokitatik gure Aberriaren eguna ospatzera bilduko garenok, ozenki aldarrikatuko dugu Aberri bat badugula, Europan eta mundu osoan leku duen aberri bat. Europan eta munduan ordezkatuta egon behar duen herri bat. Herri independente bat Europan eta munduan. Herri solidario bat. Guztion eta guztiontzako herri bat. Gernikan ikusiko dugu elkar. Gora Euskadi askatuta!

Gaia: Euskal Herria

Egilea: Onintza Lasa

Komunikabidea: Euskaldunon Egunkaria