Espainiako demokraziaz
Botere politikoaren ondorioetako bat omen da agintari politikoaren psikologian eragiten duen transformazioa. Boterea bere eskuetan izateak agintariaren «ego»a handiarazi egiten du, arrazoi osoaren jabedun bihurtuz eta propioak ez diren iritziei buruz ezkortasuna sortuz. «L’état c’est moi» zioen errege absolutuaren jarrerak ez dira historiako liburuetan bakarrik aztergai, gaur egungo agintari politiko espainiarren azterketa objektiboa eginez gero, bestelako jarrerarik topatzea zaila egiten baita. PPkoek, Aznar jaun eta jabe dutela, politika egiteko modurik antidemokratikoena egikaritzen dute egunez egun, beraien erabakiak justifikatzearren baliagarriak gerta litezkeen arrazoiak topatu eta goitik behera espainiar herri osoari sinetsaraztea alegia. Zuzenbidezko estatu batek politikaren eskuetan uzten dituen tresna betearazleak, legegileak eta judizialak erabiltzen dira hedabideen behar hainbateko laguntzarekin, erabat kontrakoa den iritzi publikoa aldatzea lortu arte. Halere, Espainian, legebiltzarreko gehiengoak ematen die antza zilegitasun demokratikoa, izan Estatu Batuen morroi lotsagarri izateko, izan independentismoaren zati bat legez kanpo uzteko, izan itsasoa belztu duen ezjakintasun politikoa ezinbesteko erabaki ausart eta beharrezko bihurtzeko.
Benetako erregimen demokratiko baten ezaugarriei buruzko debatea sakonegia da lerro hauetan pisuzko argudioak eman ahal izateko, eta ados egongo naiz irakurle askorekin gaur egungo Europan adibide oso gutxi daudela benetako demokrazia batez ari bagara. Halere, helburu maximalista horri uko eginda, ezinbesteko baldintzez aritu gintezke herri batek duen garapen demokratikoa aztertu ahal izateko. Oinarrizko ezaugarri horiei erreparatuta, ukaezina da Erresuma Batuaren garapen demokratikoa Espainiak duenarekin alderaezina dela. Ipar Irlandako arazoan sartu gabe ere, ez dira gutxi azkenaldian ikusgai izan ditugun adibideak: alderdi propioaren oposizioa agerian utziko duten legebiltzarreko debateak eta gobernuko kide diren ministroen dimisioak ekarriko dituen erabaki politikoen debate publikoa besteak beste. Berrehun baino gehiago dira Londreseko legebiltzarrean Blair-en iritziaren aurka dauden bere alderdiko kideak, eta hiru baino gehiago dimisioa jada aurkeztu dioten ministroak. Horrekin alderatu Aznar-en jarrera ezkutatzailea eta inposatzailea. Ingalaterran erantzukizun politikoaren ondoriotzat jotzen da laborista batek Blair-en aurkako bozka egitea, Espainian, aldiz, alderdiaren ahultasunaren eredutzat. Fenomeno beraren bi azterketa desberdin horiek ez al dira kontzepzio demokratiko kontrajarrien ondorio?
Ez nuke Blair defendatu nahi, baina inbidi puntu bat sentitzen dut Ingalaterrako debateak ikusita. Urte asko pasatu beharko dira oraindik Madrilen antzekorik ikusteko
Gaia: Euskal Herria
Egilea: Martin Aranburu
Komunikabidea: Gara
















